Απόδραση προς το ροζ...! Χρόνια πολλά!

  Κάθε χρόνο ακούγονται πάρα πολλά για τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου: "...είναι ξενόφερτος άγιος","...εμπορευματοποιημένη γιορτή","...μια μέρα που δουλεύουν τα ανθοπωλεία, τα ζαχαροπλαστεία, τα καταστήματα εσωρούχων και τα κοσμηματοπωλεία","...οι ερωτευμένοι γιορτάζουν κάθε μέρα..." και πολλά ακόμα σε αυτό το μήκος κύματος. Στ' αλήθεια όμως οι ερωτευμένοι γιορτάζουν κάθε μέρα; Κι αν οι νεοερωτευμένοι το εκφράζουν σε καθημερινή βάση τι συμβαίνει με όλους τους υπόλοιπους; Όλους εκείνους που έχοντας προχωρήσει στη σχέση τους μετά τα πρώτα δύο χρόνια ή εκείνους που έχοντας απορροφηθεί από τις οικογενειακές τους υποχρεώσεις δεν είναι πια μέσα στο ροζ συννεφάκι του έρωτα; Δεν είναι τρυφερό να υπάρχει μία μέρα που η ρουτίνα πηγαίνει στο φόντο και η ρομαντική διάθεση στο προσκήνιο;
   Όπως και να το κάνουμε στην πραγματικότητα της Ελλάδας του 2011 μας έχουν εγκλωβίσει σε ένα συνεχόμενο στρες, μία αποπνικτική αίσθηση του παρόντος και ασφυκτική ματιά προς το μέλλον. Μαύρο παντού. Το ροζ και η ανάλαφρη διάθεση που χρειάζεται κανείς να έχει κάποιες στιγμές της ημέρας όχι μόνον έχουν εκλείψει αλλά ενοχοποιούνται.  Η πραγματικότητα που μας έχουν δημιουργήσει είναι πιεστικά βαριά. Δεν χρειάζεται να έχουμε ένα αντίδοτο σε όλα αυτά; Υπάρχει καλύτερο αντίδοτο από τον έρωτα και την αγάπη;
   Εχθές παρακολουθώντας τις βραδινές ειδήσεις από τη μία εκνευρίστηκα και από την άλλη "άδειασα" συναισθηματικά με την πρόταση που έκανε η νεαρή δημοσιογράφος στο τέλος του ρεπορτάζ της σχετικά με την σημερινή ημέρα: "Τέλος τα πανάκριβα κοσμήματα και εσώρουχα...καιρός να γλυτώσουμε το πορτοφόλι μας". 
   Η αίσθηση που αφήνει αυτή η φράση είναι πραγματικά ισοπεδωτική! Η νεαρή δημοσιογράφος ή είναι κατά της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου ή  λειτουργεί αποκλειστικά με  λογιστικά κριτήρια ή δεν έχει ερωτευθεί ποτέ στη ζωή της! Το πανάκριβο είναι κάτι σχετικό. Ακόμα όμως κι αν ο καθένας προσδιορίσει τι είναι πανάκριβο για αυτόν δεν είναι απαγορευμένο το να επιλέξει να δωρίσει κάτι πανάκριβο στον άνθρωπο του/της. Η κρίση δεν είναι δικαιολογία. Είναι απογοητευτικό να προβάλλεται η κρίση ως δικαιολογία για όλα.  Δεν αξίζει ο έρωτας μας ένα δώρο; Δεν αξίζει το καλύτερο; Δεν αξίζει ο σύντροφος μας να τον ευχαριστήσουμε για την αγάπη που μοιραζόμαστε; Το αντικείμενο του δώρου είναι σαφώς σχετικό: ένα τριαντάφυλλο ή ένα μεταξωτό εσώρουχο, ένα κουτί σοκολατάκια ένα αρκουδάκι ή ένα κόσμημα...ή οτιδήποτε άλλο γνωρίζουμε ότι θα ευχαριστούσε τον σύντροφο μας.
   Δεν είναι καθόλου κακό να εκφράζουμε την αγάπη μας, τον έρωτα μας στο πρόσωπο που βρίσκεται δίπλα μας σήμερα, στην Ελλάδα του σήμερα. Ο έρωτας και η αγάπη δεν εκφράζονται μόνο με λόγια. Επιβεβαιώνονται με τις πράξεις. Ένα δώρο είναι μία τέτοια πράξη. Η σκέψη πίσω από αυτό είναι σημαντική.  Ας σταματήσουν πια οι ενοχές που προσπαθούν να μας δημιουργήσουν όταν προσπαθούμε να ξεφύγουμε από το μαύρο και το γκρίζο προς το ροζ...

Μαϊμού Louis Vuitton;

  Την περασμένη εβδομάδα έλαβα ένα email στο οποίο έγραφε ότι η boutique της Louis Vuitton  στην Κηφισιά σφραγίστηκε και παρέμεινε κλειστή για τέσσερις ημέρες επειδή υπήρξε καταγγελία πελάτισσας ότι αγόρασε αντιγραφή κι όχι αυθεντική τσάντα σε αυτό το κατάστημα!  Δεν ξέρω αν αληθεύει. Εύχομαι να είναι μία ανόητη φάρσα. Μου δίνεται εν τούτοις η ευκαιρία να σχολιάσω το θέμα των "μαϊμούδων".
  Η έκρηξη του lifestyle  που σημειώθηκε την περασμένη δεκαετία σχεδόν αγιοποιήθηκε από μέρος του τύπου. Όλες οι στάρλετ ευρείας κατανάλωσης πόζαραν αντιγράφοντας την ματαιοδοξία αντίστοιχων κοριτσιών από την παγκόσμια καλλιτεχνική δήθεν συνομοταξία . Στάρλετ που όχι μόνο δεν προσδιορίζουν το επάγγελμά τους αλλά  δεν έχουν ιδέα του τι σημαίνει  στυλ. Πέρα από αυτές υπάρχει μία σειρά τραγουδιστριών, ηθοποιών αλλά κυρίως τηλεοπτικών παρουσιαστριών που ποζάρουν με το χαμόγελο της επιτυχίας κρατώντας μία οποιαδήποτε Louis Vuitton τσάντα που πάντα συνδυάζουν με φόρμα και αθλητικά παπούτσια ή μπότες που ενώ προορίζονται για χιονοθύελλα τις φορούν υπερήφανα μέσα στον ήπιο, ελληνικό χειμώνα. Μιμούμενες τις παραπάνω μία γενιά  από νεαρές βιοπαλαίστριες  κάνουν ποθητό όνειρο την απόκτηση μίας Louis Vuitton την οποία όταν αποκτούν την συνδυάζουν με συνθετικά φθηνόρουχα, πλαστικά φθηνοπάπουτσα και ακρυλικό στα νύχια. Την κρατούν παντού (γιατί βέβαια έχουν μόνο μία!) ακόμα και με βραδινό φόρεμα, πηγαίνοντας σ' έναν γάμο ή στα μπουζούκια. Το ωραιότερο όλων βέβαια είναι ο τρόπος που την κρατούν: σπασμένος αγκώνας- ως εκεί καλά- , ο καρπός από τον οποίο περνιέται η τσάντα στο ύψος του ώμου. Περπατούν χιλιόμετρα έτσι υπερήφανα έχοντας την εντύπωση ότι μόνο αυτές έχουν μία Louis Vuitton!
    Η τάση μας να θέλουμε να ανήκουμε σε μία ομάδα είναι ανάγκη κοινωνική. Πότε όμως η ανάγκη για μία τέτοιου είδους ταύτιση γίνεται τόσο έντονη ώστε να ξεπερνάει κανείς τα κοινωνικά του όρια;
 Εδώ και πολλά χρόνια έχει καθιερωθεί η νοοτροπία ότι όλα είναι για όλους. Ίσως με ιδιοτελή τρόπο έχουν συγχωνευτεί στη σκέψη η ισότητα όσον αφορά στα δικαιώματα μας με την διαφορετικότητα μας. Όλοι είμαστε ίσοι όμως δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Το να κρατάει κανείς μία Louis Vuitton  είναι δικαίωμα του αλλά δεν τον κάνει ίδιο με αυτόν που έχει την οικονομική δυνατότητα στην πραγματικότητα να στηρίξει όλο το πακέτο. Με αυτό που λέω δεν εννοώ σε καμία περίπτωση το περιβόητο lifestyle (αυτό που φθηνά έντυπα προσπαθούν να πείσουν ότι αξίζει κανείς να ζει) ή τις νεόπλουτες κυρίες που δυστυχώς συνοδεύουν την original Louis Vuitton τους με άξεστη, αγενή και περιφρονητική προς όλους συμπεριφορά. Είναι σαν να υπονοούν και να επιβάλουν κάποιου είδους "ανωτερότητα" επειδή έχουν την συγκεκριμένη τσάντα!
     Ποιές είναι οι γυναίκες που επιλέγουν τις "μαϊμούδες";
1)Οι αθώες γυναίκες: Είναι η κατηγορία αυτών των γυναικών  που δεν γνωρίζουν ότι στους δρόμους πάνω σε σεντόνια παράνομοι μικροπωλητές πωλούν απομιμήσεις επώνυμων τσαντών. Έχω μιλήσει με μία από αυτές. Έχουν άγνοια ότι πρόκειται για απομίμηση τσάντας μεγάλου οίκου. Δεν γνωρίζουν τίποτε από μόδα ή lifestyle. Απλά θέλουν να κάνουν φθηνά τη δουλειά τους όπως λένε!
2)Οι οικονομικά ασθενείς: Είναι οι κυρίες που ενώ θέλουν να έχουν μία αυθεντική τσάντα δεν μπορούν για λόγους οικονομικής φύσεως και γι' αυτό  καταφεύγουν στην αγορά μίας αντιγραφής. Είναι μία πραγματικά λάθος τακτική αφού οι τσάντες που κρατούν πέρα από το ότι στηρίζουν την παραοικονομία φαίνονται ότι δεν είναι οι πραγματικές!
3)Οι οικονομικά ανθηρές: Έχω μιλήσει σχετικά με αυτό το θέμα με γυναίκες όχι μόνο εύπορες αλλά και με αίσθηση του στυλ. Η απάντηση είναι ότι στον κύκλο τους δεν μπορούν να έχουν μόνο μία τσάντα αλλά από την άλλη δεν μπορούν να ξοδεύουν τέσσερις με πέντε χιλιάδες ευρώ το χρόνο για να ανανεώνουν τη συλλογή τους. Οι γυναίκες αυτές αγοράζουν τις "μαϊμούδες" τους κυρίως στην Τουρκία. Εκεί υπάρχουν καταστήματα που πωλούν απομιμήσεις επώνυμων τσαντών. Είναι δερμάτινες και τα σημεία που τις διαφοροποιούν από τις αυθεντικές είναι δυσδιάκριτα. Είναι σαν να φτιάχτηκαν όντως στο εργοστάσιο της Louis Vuitton.
    Είμαι κάθετα αρνητική στην επιλογή που κάνουν και οι τρεις παραπάνω κατηγορίες γυναικών. Η άρνηση μου αυτή δεν έχει να κάνει μόνο με την ενίσχυση της παραοικονομίας αλλά με την σχέση που κάθε γυναίκα έχει με τη μόδα και τον εαυτό της.
    Η μόδα δεν είναι μία έκφανση του lifestyle. Δεν είναι σαφώς τα ρούχα που κάνουν τον αυτοκράτορα. Τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να είναι. Όταν μία γυναίκα είναι υπόδειγμα στυλ σημαίνει ότι πρώτα απ' όλα γνωρίζει ποια είναι. Οι γυναίκες που απλά αντιγράφουν την μόδα και τις τάσεις που προτείνουν τα περιοδικά δεν έχουν στυλ. Το στυλ έχει να κάνει με την αισθητική που καλλιεργείται σε μία γυναίκα από την παιδική της ηλικία. Δεν έχει να κάνει με την κομψότητα. Η κομψότητα είναι κάτι με το οποίο κανείς γεννιέται. Μπορεί σαφώς κάποια να έχει στυλ χωρίς αυτό να είναι κομψό. Το στυλ είναι αυτό που μας διαφοροποιεί από τους άλλους. Είναι η εξωτερίκευση της ιδέας που έχουμε για τον εαυτό μας. Εκφράζει την φιλοσοφία που έχουμε για την ζωή. Μία γυναίκα με αυθεντικό στυλ μπορεί να περπατήσει σ' ένα δωμάτιο μ' ένα τζιν κι ένα λευκό  t-shirt και να κάνει όλα τα βλέμματα να στραφούν πάνω της. Τα ρούχα που επιλέγει να βάλει αυτή η γυναίκα όντως υπογραμμίζουν την προσωπικότητα της. Τα φοράει, δεν την φορούν!
    Μεγαλύτερης σημασίας από την επιλογή των ρούχων είναι ή επιλογή των αξεσουάρ που δεν συνοδεύουν μόνο όπως πολλοί πιστεύουν αλλά χαρακτηρίζουν το σύνολο. Η επιλογή μίας ψεύτικης εικόνας είναι η χειρότερη επιλογή. Η ψευδαίσθηση του στυλ είναι μία απάτη που συντελεί μία γυναίκα πρώτα απ' όλα με τον εαυτό της. Η αλήθεια της προσωπικότητας της γίνεται μία αυταπάτη. Ένας κάλπικος τρόπος ταύτισης της με πρότυπα ασήμαντων γυναικών.
     Γιατί οι γυναίκες επιλέγουν αυτή την ταύτιση πάση θυσία; Ίσως γιατί τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια περίπου έχει εδραιωθεί σταδιακά  η νοοτροπία ότι α)αποκλειστικά η εικόνα που έχει κάποιος μετράει  β)η απόκτηση συγκεκριμένων επώνυμων αγαθών  είναι ένα σύμβολο statusStatus επιφανειακής αφθονίας και κάλπικης ευημερίας!
    Μήπως η κρίση αφού μας βάλει στη θέση μας, αφήσει να βγει η αλήθεια που κρύβουμε μέσα μας;