Απόδραση προς το ροζ...! Χρόνια πολλά!

  Κάθε χρόνο ακούγονται πάρα πολλά για τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου: "...είναι ξενόφερτος άγιος","...εμπορευματοποιημένη γιορτή","...μια μέρα που δουλεύουν τα ανθοπωλεία, τα ζαχαροπλαστεία, τα καταστήματα εσωρούχων και τα κοσμηματοπωλεία","...οι ερωτευμένοι γιορτάζουν κάθε μέρα..." και πολλά ακόμα σε αυτό το μήκος κύματος. Στ' αλήθεια όμως οι ερωτευμένοι γιορτάζουν κάθε μέρα; Κι αν οι νεοερωτευμένοι το εκφράζουν σε καθημερινή βάση τι συμβαίνει με όλους τους υπόλοιπους; Όλους εκείνους που έχοντας προχωρήσει στη σχέση τους μετά τα πρώτα δύο χρόνια ή εκείνους που έχοντας απορροφηθεί από τις οικογενειακές τους υποχρεώσεις δεν είναι πια μέσα στο ροζ συννεφάκι του έρωτα; Δεν είναι τρυφερό να υπάρχει μία μέρα που η ρουτίνα πηγαίνει στο φόντο και η ρομαντική διάθεση στο προσκήνιο;
   Όπως και να το κάνουμε στην πραγματικότητα της Ελλάδας του 2011 μας έχουν εγκλωβίσει σε ένα συνεχόμενο στρες, μία αποπνικτική αίσθηση του παρόντος και ασφυκτική ματιά προς το μέλλον. Μαύρο παντού. Το ροζ και η ανάλαφρη διάθεση που χρειάζεται κανείς να έχει κάποιες στιγμές της ημέρας όχι μόνον έχουν εκλείψει αλλά ενοχοποιούνται.  Η πραγματικότητα που μας έχουν δημιουργήσει είναι πιεστικά βαριά. Δεν χρειάζεται να έχουμε ένα αντίδοτο σε όλα αυτά; Υπάρχει καλύτερο αντίδοτο από τον έρωτα και την αγάπη;
   Εχθές παρακολουθώντας τις βραδινές ειδήσεις από τη μία εκνευρίστηκα και από την άλλη "άδειασα" συναισθηματικά με την πρόταση που έκανε η νεαρή δημοσιογράφος στο τέλος του ρεπορτάζ της σχετικά με την σημερινή ημέρα: "Τέλος τα πανάκριβα κοσμήματα και εσώρουχα...καιρός να γλυτώσουμε το πορτοφόλι μας". 
   Η αίσθηση που αφήνει αυτή η φράση είναι πραγματικά ισοπεδωτική! Η νεαρή δημοσιογράφος ή είναι κατά της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου ή  λειτουργεί αποκλειστικά με  λογιστικά κριτήρια ή δεν έχει ερωτευθεί ποτέ στη ζωή της! Το πανάκριβο είναι κάτι σχετικό. Ακόμα όμως κι αν ο καθένας προσδιορίσει τι είναι πανάκριβο για αυτόν δεν είναι απαγορευμένο το να επιλέξει να δωρίσει κάτι πανάκριβο στον άνθρωπο του/της. Η κρίση δεν είναι δικαιολογία. Είναι απογοητευτικό να προβάλλεται η κρίση ως δικαιολογία για όλα.  Δεν αξίζει ο έρωτας μας ένα δώρο; Δεν αξίζει το καλύτερο; Δεν αξίζει ο σύντροφος μας να τον ευχαριστήσουμε για την αγάπη που μοιραζόμαστε; Το αντικείμενο του δώρου είναι σαφώς σχετικό: ένα τριαντάφυλλο ή ένα μεταξωτό εσώρουχο, ένα κουτί σοκολατάκια ένα αρκουδάκι ή ένα κόσμημα...ή οτιδήποτε άλλο γνωρίζουμε ότι θα ευχαριστούσε τον σύντροφο μας.
   Δεν είναι καθόλου κακό να εκφράζουμε την αγάπη μας, τον έρωτα μας στο πρόσωπο που βρίσκεται δίπλα μας σήμερα, στην Ελλάδα του σήμερα. Ο έρωτας και η αγάπη δεν εκφράζονται μόνο με λόγια. Επιβεβαιώνονται με τις πράξεις. Ένα δώρο είναι μία τέτοια πράξη. Η σκέψη πίσω από αυτό είναι σημαντική.  Ας σταματήσουν πια οι ενοχές που προσπαθούν να μας δημιουργήσουν όταν προσπαθούμε να ξεφύγουμε από το μαύρο και το γκρίζο προς το ροζ...

Μαϊμού Louis Vuitton;

  Την περασμένη εβδομάδα έλαβα ένα email στο οποίο έγραφε ότι η boutique της Louis Vuitton  στην Κηφισιά σφραγίστηκε και παρέμεινε κλειστή για τέσσερις ημέρες επειδή υπήρξε καταγγελία πελάτισσας ότι αγόρασε αντιγραφή κι όχι αυθεντική τσάντα σε αυτό το κατάστημα!  Δεν ξέρω αν αληθεύει. Εύχομαι να είναι μία ανόητη φάρσα. Μου δίνεται εν τούτοις η ευκαιρία να σχολιάσω το θέμα των "μαϊμούδων".
  Η έκρηξη του lifestyle  που σημειώθηκε την περασμένη δεκαετία σχεδόν αγιοποιήθηκε από μέρος του τύπου. Όλες οι στάρλετ ευρείας κατανάλωσης πόζαραν αντιγράφοντας την ματαιοδοξία αντίστοιχων κοριτσιών από την παγκόσμια καλλιτεχνική δήθεν συνομοταξία . Στάρλετ που όχι μόνο δεν προσδιορίζουν το επάγγελμά τους αλλά  δεν έχουν ιδέα του τι σημαίνει  στυλ. Πέρα από αυτές υπάρχει μία σειρά τραγουδιστριών, ηθοποιών αλλά κυρίως τηλεοπτικών παρουσιαστριών που ποζάρουν με το χαμόγελο της επιτυχίας κρατώντας μία οποιαδήποτε Louis Vuitton τσάντα που πάντα συνδυάζουν με φόρμα και αθλητικά παπούτσια ή μπότες που ενώ προορίζονται για χιονοθύελλα τις φορούν υπερήφανα μέσα στον ήπιο, ελληνικό χειμώνα. Μιμούμενες τις παραπάνω μία γενιά  από νεαρές βιοπαλαίστριες  κάνουν ποθητό όνειρο την απόκτηση μίας Louis Vuitton την οποία όταν αποκτούν την συνδυάζουν με συνθετικά φθηνόρουχα, πλαστικά φθηνοπάπουτσα και ακρυλικό στα νύχια. Την κρατούν παντού (γιατί βέβαια έχουν μόνο μία!) ακόμα και με βραδινό φόρεμα, πηγαίνοντας σ' έναν γάμο ή στα μπουζούκια. Το ωραιότερο όλων βέβαια είναι ο τρόπος που την κρατούν: σπασμένος αγκώνας- ως εκεί καλά- , ο καρπός από τον οποίο περνιέται η τσάντα στο ύψος του ώμου. Περπατούν χιλιόμετρα έτσι υπερήφανα έχοντας την εντύπωση ότι μόνο αυτές έχουν μία Louis Vuitton!
    Η τάση μας να θέλουμε να ανήκουμε σε μία ομάδα είναι ανάγκη κοινωνική. Πότε όμως η ανάγκη για μία τέτοιου είδους ταύτιση γίνεται τόσο έντονη ώστε να ξεπερνάει κανείς τα κοινωνικά του όρια;
 Εδώ και πολλά χρόνια έχει καθιερωθεί η νοοτροπία ότι όλα είναι για όλους. Ίσως με ιδιοτελή τρόπο έχουν συγχωνευτεί στη σκέψη η ισότητα όσον αφορά στα δικαιώματα μας με την διαφορετικότητα μας. Όλοι είμαστε ίσοι όμως δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Το να κρατάει κανείς μία Louis Vuitton  είναι δικαίωμα του αλλά δεν τον κάνει ίδιο με αυτόν που έχει την οικονομική δυνατότητα στην πραγματικότητα να στηρίξει όλο το πακέτο. Με αυτό που λέω δεν εννοώ σε καμία περίπτωση το περιβόητο lifestyle (αυτό που φθηνά έντυπα προσπαθούν να πείσουν ότι αξίζει κανείς να ζει) ή τις νεόπλουτες κυρίες που δυστυχώς συνοδεύουν την original Louis Vuitton τους με άξεστη, αγενή και περιφρονητική προς όλους συμπεριφορά. Είναι σαν να υπονοούν και να επιβάλουν κάποιου είδους "ανωτερότητα" επειδή έχουν την συγκεκριμένη τσάντα!
     Ποιές είναι οι γυναίκες που επιλέγουν τις "μαϊμούδες";
1)Οι αθώες γυναίκες: Είναι η κατηγορία αυτών των γυναικών  που δεν γνωρίζουν ότι στους δρόμους πάνω σε σεντόνια παράνομοι μικροπωλητές πωλούν απομιμήσεις επώνυμων τσαντών. Έχω μιλήσει με μία από αυτές. Έχουν άγνοια ότι πρόκειται για απομίμηση τσάντας μεγάλου οίκου. Δεν γνωρίζουν τίποτε από μόδα ή lifestyle. Απλά θέλουν να κάνουν φθηνά τη δουλειά τους όπως λένε!
2)Οι οικονομικά ασθενείς: Είναι οι κυρίες που ενώ θέλουν να έχουν μία αυθεντική τσάντα δεν μπορούν για λόγους οικονομικής φύσεως και γι' αυτό  καταφεύγουν στην αγορά μίας αντιγραφής. Είναι μία πραγματικά λάθος τακτική αφού οι τσάντες που κρατούν πέρα από το ότι στηρίζουν την παραοικονομία φαίνονται ότι δεν είναι οι πραγματικές!
3)Οι οικονομικά ανθηρές: Έχω μιλήσει σχετικά με αυτό το θέμα με γυναίκες όχι μόνο εύπορες αλλά και με αίσθηση του στυλ. Η απάντηση είναι ότι στον κύκλο τους δεν μπορούν να έχουν μόνο μία τσάντα αλλά από την άλλη δεν μπορούν να ξοδεύουν τέσσερις με πέντε χιλιάδες ευρώ το χρόνο για να ανανεώνουν τη συλλογή τους. Οι γυναίκες αυτές αγοράζουν τις "μαϊμούδες" τους κυρίως στην Τουρκία. Εκεί υπάρχουν καταστήματα που πωλούν απομιμήσεις επώνυμων τσαντών. Είναι δερμάτινες και τα σημεία που τις διαφοροποιούν από τις αυθεντικές είναι δυσδιάκριτα. Είναι σαν να φτιάχτηκαν όντως στο εργοστάσιο της Louis Vuitton.
    Είμαι κάθετα αρνητική στην επιλογή που κάνουν και οι τρεις παραπάνω κατηγορίες γυναικών. Η άρνηση μου αυτή δεν έχει να κάνει μόνο με την ενίσχυση της παραοικονομίας αλλά με την σχέση που κάθε γυναίκα έχει με τη μόδα και τον εαυτό της.
    Η μόδα δεν είναι μία έκφανση του lifestyle. Δεν είναι σαφώς τα ρούχα που κάνουν τον αυτοκράτορα. Τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να είναι. Όταν μία γυναίκα είναι υπόδειγμα στυλ σημαίνει ότι πρώτα απ' όλα γνωρίζει ποια είναι. Οι γυναίκες που απλά αντιγράφουν την μόδα και τις τάσεις που προτείνουν τα περιοδικά δεν έχουν στυλ. Το στυλ έχει να κάνει με την αισθητική που καλλιεργείται σε μία γυναίκα από την παιδική της ηλικία. Δεν έχει να κάνει με την κομψότητα. Η κομψότητα είναι κάτι με το οποίο κανείς γεννιέται. Μπορεί σαφώς κάποια να έχει στυλ χωρίς αυτό να είναι κομψό. Το στυλ είναι αυτό που μας διαφοροποιεί από τους άλλους. Είναι η εξωτερίκευση της ιδέας που έχουμε για τον εαυτό μας. Εκφράζει την φιλοσοφία που έχουμε για την ζωή. Μία γυναίκα με αυθεντικό στυλ μπορεί να περπατήσει σ' ένα δωμάτιο μ' ένα τζιν κι ένα λευκό  t-shirt και να κάνει όλα τα βλέμματα να στραφούν πάνω της. Τα ρούχα που επιλέγει να βάλει αυτή η γυναίκα όντως υπογραμμίζουν την προσωπικότητα της. Τα φοράει, δεν την φορούν!
    Μεγαλύτερης σημασίας από την επιλογή των ρούχων είναι ή επιλογή των αξεσουάρ που δεν συνοδεύουν μόνο όπως πολλοί πιστεύουν αλλά χαρακτηρίζουν το σύνολο. Η επιλογή μίας ψεύτικης εικόνας είναι η χειρότερη επιλογή. Η ψευδαίσθηση του στυλ είναι μία απάτη που συντελεί μία γυναίκα πρώτα απ' όλα με τον εαυτό της. Η αλήθεια της προσωπικότητας της γίνεται μία αυταπάτη. Ένας κάλπικος τρόπος ταύτισης της με πρότυπα ασήμαντων γυναικών.
     Γιατί οι γυναίκες επιλέγουν αυτή την ταύτιση πάση θυσία; Ίσως γιατί τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια περίπου έχει εδραιωθεί σταδιακά  η νοοτροπία ότι α)αποκλειστικά η εικόνα που έχει κάποιος μετράει  β)η απόκτηση συγκεκριμένων επώνυμων αγαθών  είναι ένα σύμβολο statusStatus επιφανειακής αφθονίας και κάλπικης ευημερίας!
    Μήπως η κρίση αφού μας βάλει στη θέση μας, αφήσει να βγει η αλήθεια που κρύβουμε μέσα μας;

Next Top Model

   Για δεύτερη χρονιά παίζεται σε ελληνικό τηλεοπτικό κανάλι το reality της Tyra Banks "America's Next Top Model" με ελληνικό τίτλο "Next Top Model. Η ιδέα από την οποία ξεκινάει έχει τη δυνατότητα να εξελιχθεί σε ένα  ευχάριστο, ανάλαφρο, δροσερό, όμορφο θέαμα όσον αφορά τον τηλεοπτικό του χαρακτήρα και ένα ταξίδι στο χώρο της μόδας για το κοινό. Η μεταφορά στην ελληνική έκδοση εντούτοις " χάνεται στην μετάφραση". Αν την πρώτη χρονιά παρουσιάστησκε ένα μέτριο πρόγραμμα από όλες τις απόψεις, τη δεύτερη είναι  κάτω του μετρίου, επαναλαμβανόμενο, βαρετό. Παρόλο που η επιτροπή απαρτίζεται από άριστους επαγγελματίες, παρόλο που η παραγωγή δεν φείδεται χρημάτων το αποτέλεσμα είναι χαμηλότατης αισθητικής και ανούσιας προσφοράς στον χώρο της μόδας.
   Η επιλογή των κοριτσιών δεν γνωρίζω με ποια κριτήρια έγινε. Ανάμεσα τους διακρίνω τρεις ή τέσσερις κοπέλες που διαθέτουν ένα συμπαθητικό σύνολο χαρακτηριστηκών. Ωστόσο ένα top model δεν αρκεί να είναι όμορφο και καλλίγραμμο. Ένα top model που θα κληθεί να αποτελέσει πρότυπο στυλ όχι μόνο σε έφηβες κοπέλες αλλά κυρίως σε γυναίκες μεγαλύτερων ηλικιών χρειάζεται να έχει πολλά παραπάνω. Η έμφυτη φινέτσα μπορεί σαφώς ν'αντικατασταθεί από ένα "μοντέρνο" πρόσωπο όπως συχνά αναφέρεται  αλλά αυτό δεν είναι εφικτό όταν δεν υπάρχει δυναμική στην προσωπικότητα. Η Twiggy, η Linda Evagelista, η Kate Moss, η Agyness Dayne έκαναν τον κόσμο της μόδας να αναθεωρήσει την άποψη του για το ωραίο.
   Η προσωπικότητα έχει να κάνει με παιδεία, κουλτούρα, καλλιέργεια ή τουλάχιστον γνώση του κόσμου της μόδας. Όταν αναφέρομαι σε αυτό δεν εννοώ την ονομαστική απλά γνώση προσωπικοτήτων στο χώρο της μόδας αλλά γνώση για το πως η Coco Chanel ή ο Christian Dior ή τόσοι άλλοι άλλαξαν με τη ζωή τους και την προσωπικότητα τους το ντύσιμο μετατρέποντας το σε μόδα. Δεν είναι δυνατόν να θέλει κάποια κοπέλα  ν'αποτελέσει μέρος της βιομηχανίας της μόδας χωρίς γνώση και θαυμασμό για όλους αυτούς που δημιούργησαν μετατρέποντας την απλή κάλυψη της γύμνιας του σώματος από ένα ρούχο σε όραμα, νοοτροπία, άποψη, στυλ.
   Οι δοκιμασίες και οι φωτογραφίσεις των επίδοξων top model θυμίζουν ρωμαϊκή αρένα: κορίτσια που ποδοπατούνται στην κυριολεξία για μια σειρά ρούχων ή ένα σετ μακιγιάζ, ακροβατικά με δαγκωματιές και κλωτσιές για ένα κράκερ, σκορπιοί, ταραντούλλες και φίδια να έρπουν πάνω σε γυμνά κορμιά, πασαρέλλα με εσώρουχα μπροστά σε άνδρες με χυδαία βλέμματα. Στα περίπου είκοσι χρόνια που διαβάζω διεθνή περιοδικά μόδας δεν είναι πάνω από τέσσερις ή πέντε οι φορές που μανεκέν κάνουν τέτοιου είδους φωτογραφίσεις. Κι εκεί που έγιναν υπήρχε όντως λόγος, μία συγκεκριμένη ιδέα που υποστηριζόταν απόλυτα από το background της λήψης.
    Είναι γνωστό ότι πέρα από την οικονομική κρίση η ελληνική κοινωνία πάσχει από μία γενικότερη κοινωνική κρίση. Μου προκαλεί εντύπωση όμως το πως οι θεωρητικά ευρηματικοί φωτογράφοι, σχεδιαστές μόδας, στυλίστες πάσχουν από ιδέες που όντως θα δώσουν στα κορίτσια αλλά και στον κόσμο να καταλάβει ποια είναι η ουσία της μόδας. Όλα αυτά τα ακραία, δήθεν τολμηρά και θαρραλέα concept δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια.  Δεν είναι ηδονοβλεψίες ή s and m  αυτοί που ανοίγουν ένα περιοδικό μόδας. Η πλειονότητα των γυναικών (30 με 60 ετών) που παρακολουθεί
και στη συνέχεια δίνει χρήματα αγοράζοντας προϊόντα που προωθούνται μέσω των περιοδικών ή του internet σαφώς δεν ταυτίζεται με τις σαχλές φωτογραφίσεις που στήνουν οι "επαγγελματίες" του Next Top Model. Πολύ παραπάνω δεν ταυτίζονται με τις νευρώσεις, τα νιαουρίσματα και τους αισθησιοφανείς πειραματισμούς των νεαρών κοριτσιών που επιλέχθηκαν.  Όλα παραμένουν στην επιφανειακότητα και στην χαζοχαρούμενη εκδοχή και άποψη που παρουσιάζεται για μία τόσο σοβαρή, σημαντική, δύσκολη και δημιουργική δουλειά όσο είναι η μόδα.
  Οι υποψήφιες για την κορυφή του παιχνιδιού ωστόσο δεν φταίνε σε απόλυτο βαθμό για την λάθος εντύπωση που έχουν για το τι σημαίνει μόδα  και για τα παρεξηγημένα κίνητρα τους που πιθανώς περιορίζονται στη λάμψη, τη δημοσιότητα και τα πολλά υποσχόμενα χρήματα. Ενοχλεί βεβαίως η έπαρση που ακολουθεί την συνειδητοποίηση της ομορφιάς τους, η επιπολαιότητα με την οποία κρίνουν τις συνυποψήφιες τους και η πεισματική τους άρνηση να δουν τα πράγματα από όλες τους τις διαστάσεις.  Κατά την άποψη μου είναι η κριτική επιτροπή που θα έπρεπε να βάλει τα όρια και να ανεβάσει τα standards. Η στείρα κριτική που προσβάλει  τα κορίτσια δεν προκαλεί τίποτε άλλο παρά τα δάκρυα τους που στο κάτω κάτω είναι δικαιολογημένα δεδομένου ότι έχουν άγνοια της δουλειάς που καλούνται να κάνουν.
  Ο Χριστόφορος Κοτέντος ο οποίος είναι εκπληκτικός σχεδιαστής με βαθειά γνώση πάνω στο αντικείμενο του θα μπορούσε πέρα από το να πετάει (καλώς έκανε βεβαίως!) τα κιτς ρούχα των κοριτσιών να τους αντιπροτείνει πράγματα. Χρειάζεται να δείξει στα κορίτσια την λογική πίσω από ένα στυλ. Το ίδιο θα μπορούσαν να κάνουν και τα υπόλοιπα μέλη της κριτικής επιτροπής: συμβουλές μετά την κριτική.
   Θεωρώ ότι η παραγωγή ποντάρει με λάθος τρόπο  στην τηλεθέαση. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που επιλέχθηκαν τα συγκεκριμένα κορίτσια. Με τον ψυχολογικό σχεδόν εκβιασμό "Ένα top model δεν μπορεί να δουλέψει αν δεν κάνει γυμνή φωτογράφιση", "...αν δεν κρατήσει έναν σκορπιό" πιθανότατα προετοιμάζουν τις νεαρές κοπέλες για περιοδικά κεκαλυμμένου αισθησιακού περιεχομένου  κυρίως ανδρικού και εκτός μόδας κοινού.   Κάνουν όμως το λάθος που κάνουν οι περισσότεροι σε αυτήν να υποτιμούν τον τηλεθεατή.  

   

Alexander McQueen

Alexander Mc Queen

it's so sad that the uniqueness of his art didn't give him a hand out of the sorrow for his mother's death. He will leave in empty space in fashion but he will be next to YSL in the stardom of designers. RIP Alexander McQueen. You will always be in our hearts and in our inspiration.

Ι

Σκεπτόμενη θετικά ξεκινώ αυτό το ιστολόγιο. Είναι ένα μέσον έκφρασης απόψεων για τη μόδα, την καθημερινότητα, τη ζωή. Ένας τρόπος έκφρασης πέρα από αυτά που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ ή παίρνοντας αφορμές από εκεί για την έκφραση απόψεων.

Άν ο Freud υποστήριξε ότι όλα έχουν σεξουαλικό κίνητρο θα μπορούσα να το αλλάξω λίγο υποστηρίζοντας ότι σήμερα όλα έχουν να κάνουν με την μόδα! Είναι το βήμα πριν από αυτό που λέει ο Freud. Το απαραίτητο συστατικό!

Μήδω=moda. Θεωρητικά από αυτό το ρήμα της αρχαίας ελληνικής προκύπτει η λέξη mode, moda. Το ρήμα "μήδω" σημαίνει περιποιούμαι.

Κάποιος περιποιείται τον εαυτό του, την εμφάνιση του για να αρέσει, για να γίνεται αποδεκτός, για να δείξει την προσωπικότητα του, την διαφορετικότητα του, για να εκφράσει αυτό που αισθάνεται, αυτό που είναι, αλλά σαφώς και για να αποπλανήσει και να "καλύψει" τα σεξουαλικά του κίνητρα.

Ζούμε σε μία εποχή εικόνας ή πιο σωστά σε μια εποχή γρήγορα εναλλασσόμενων εικόνων. Όλα συμβαίνουν όταν βλέπουμε και γίνονται αντιληπτά όταν τα κοιτάμε. Για να κοιτάξουμε όμως κάτι πρέπει πρώτα να το δούμε.

Η εμφάνιση έχει πάντα dress code. Το προσωπικό dress code. Ακόμα και όταν κάποιος λέει ότι δεν ασχολείται με την εμφάνιση του διαψεύδει τον εαυτό του λέγοντας το!Η περιποιημένη εμφάνιση δεν είναι έκφραση επιφανειακότητας. Η ατημέλητη δεν είναι έκφραση βαθιάς κουλτούρας. Κλισέ!

Επανέρχομαι*
Soldier of love, Sade




English version

Positevly thinking, I am starting out this blog. It's a way of expressing my viewpoints regarding fashion, everyday living, life. It's a way of expressing opinions which has nothing to do with what the MM say. On the contrary, the topics that will be commented may arouse from the MM.

Freud said that all of our actions have a sexual motive behind. I am changing this a bit saying that today, all of our actions have to do with fashion! Fashion is the last step we make before fulfilling any sexual motive. It may be the actual sexual motive. It's the necessary ingredient!

Μήδω=moda. Theoretically speaking, this ancient greek verb means "to take care".

Someone takes care of himself, of the way he looks in order to be liked, to be accapted, to show his personality, his diversity, to express what he feels, who he is but most of all to "cover" his sexual motives.

The time we live is full of icons or to be more accurate, it's full of continously interchanging icons.
Something happens when we see but we conceive it when we look at it but in order to look at something, first you have to see it.

Our appearance, the way we look has always a dress code. Our personal dress code. Even when somebody believes firmly that he doesn't care about the way he looks he contraddicts himself!
Taking care of the way you look is not a superficial attitude. Not taking care of the way you look is not a deeply intellectual attitude. So cliche!


coming back*
Soldier of love, Sade