Για δεύτερη χρονιά παίζεται σε ελληνικό τηλεοπτικό κανάλι το reality της Tyra Banks "America's Next Top Model" με ελληνικό τίτλο "Next Top Model. Η ιδέα από την οποία ξεκινάει έχει τη δυνατότητα να εξελιχθεί σε ένα ευχάριστο, ανάλαφρο, δροσερό, όμορφο θέαμα όσον αφορά τον τηλεοπτικό του χαρακτήρα και ένα ταξίδι στο χώρο της μόδας για το κοινό. Η μεταφορά στην ελληνική έκδοση εντούτοις " χάνεται στην μετάφραση". Αν την πρώτη χρονιά παρουσιάστησκε ένα μέτριο πρόγραμμα από όλες τις απόψεις, τη δεύτερη είναι κάτω του μετρίου, επαναλαμβανόμενο, βαρετό. Παρόλο που η επιτροπή απαρτίζεται από άριστους επαγγελματίες, παρόλο που η παραγωγή δεν φείδεται χρημάτων το αποτέλεσμα είναι χαμηλότατης αισθητικής και ανούσιας προσφοράς στον χώρο της μόδας.
Η επιλογή των κοριτσιών δεν γνωρίζω με ποια κριτήρια έγινε. Ανάμεσα τους διακρίνω τρεις ή τέσσερις κοπέλες που διαθέτουν ένα συμπαθητικό σύνολο χαρακτηριστηκών. Ωστόσο ένα top model δεν αρκεί να είναι όμορφο και καλλίγραμμο. Ένα top model που θα κληθεί να αποτελέσει πρότυπο στυλ όχι μόνο σε έφηβες κοπέλες αλλά κυρίως σε γυναίκες μεγαλύτερων ηλικιών χρειάζεται να έχει πολλά παραπάνω. Η έμφυτη φινέτσα μπορεί σαφώς ν'αντικατασταθεί από ένα "μοντέρνο" πρόσωπο όπως συχνά αναφέρεται αλλά αυτό δεν είναι εφικτό όταν δεν υπάρχει δυναμική στην προσωπικότητα. Η Twiggy, η Linda Evagelista, η Kate Moss, η Agyness Dayne έκαναν τον κόσμο της μόδας να αναθεωρήσει την άποψη του για το ωραίο.
Η προσωπικότητα έχει να κάνει με παιδεία, κουλτούρα, καλλιέργεια ή τουλάχιστον γνώση του κόσμου της μόδας. Όταν αναφέρομαι σε αυτό δεν εννοώ την ονομαστική απλά γνώση προσωπικοτήτων στο χώρο της μόδας αλλά γνώση για το πως η Coco Chanel ή ο Christian Dior ή τόσοι άλλοι άλλαξαν με τη ζωή τους και την προσωπικότητα τους το ντύσιμο μετατρέποντας το σε μόδα. Δεν είναι δυνατόν να θέλει κάποια κοπέλα ν'αποτελέσει μέρος της βιομηχανίας της μόδας χωρίς γνώση και θαυμασμό για όλους αυτούς που δημιούργησαν μετατρέποντας την απλή κάλυψη της γύμνιας του σώματος από ένα ρούχο σε όραμα, νοοτροπία, άποψη, στυλ.
Οι δοκιμασίες και οι φωτογραφίσεις των επίδοξων top model θυμίζουν ρωμαϊκή αρένα: κορίτσια που ποδοπατούνται στην κυριολεξία για μια σειρά ρούχων ή ένα σετ μακιγιάζ, ακροβατικά με δαγκωματιές και κλωτσιές για ένα κράκερ, σκορπιοί, ταραντούλλες και φίδια να έρπουν πάνω σε γυμνά κορμιά, πασαρέλλα με εσώρουχα μπροστά σε άνδρες με χυδαία βλέμματα. Στα περίπου είκοσι χρόνια που διαβάζω διεθνή περιοδικά μόδας δεν είναι πάνω από τέσσερις ή πέντε οι φορές που μανεκέν κάνουν τέτοιου είδους φωτογραφίσεις. Κι εκεί που έγιναν υπήρχε όντως λόγος, μία συγκεκριμένη ιδέα που υποστηριζόταν απόλυτα από το background της λήψης.
Είναι γνωστό ότι πέρα από την οικονομική κρίση η ελληνική κοινωνία πάσχει από μία γενικότερη κοινωνική κρίση. Μου προκαλεί εντύπωση όμως το πως οι θεωρητικά ευρηματικοί φωτογράφοι, σχεδιαστές μόδας, στυλίστες πάσχουν από ιδέες που όντως θα δώσουν στα κορίτσια αλλά και στον κόσμο να καταλάβει ποια είναι η ουσία της μόδας. Όλα αυτά τα ακραία, δήθεν τολμηρά και θαρραλέα concept δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Δεν είναι ηδονοβλεψίες ή s and m αυτοί που ανοίγουν ένα περιοδικό μόδας. Η πλειονότητα των γυναικών (30 με 60 ετών) που παρακολουθεί
και στη συνέχεια δίνει χρήματα αγοράζοντας προϊόντα που προωθούνται μέσω των περιοδικών ή του internet σαφώς δεν ταυτίζεται με τις σαχλές φωτογραφίσεις που στήνουν οι "επαγγελματίες" του Next Top Model. Πολύ παραπάνω δεν ταυτίζονται με τις νευρώσεις, τα νιαουρίσματα και τους αισθησιοφανείς πειραματισμούς των νεαρών κοριτσιών που επιλέχθηκαν. Όλα παραμένουν στην επιφανειακότητα και στην χαζοχαρούμενη εκδοχή και άποψη που παρουσιάζεται για μία τόσο σοβαρή, σημαντική, δύσκολη και δημιουργική δουλειά όσο είναι η μόδα.
Οι υποψήφιες για την κορυφή του παιχνιδιού ωστόσο δεν φταίνε σε απόλυτο βαθμό για την λάθος εντύπωση που έχουν για το τι σημαίνει μόδα και για τα παρεξηγημένα κίνητρα τους που πιθανώς περιορίζονται στη λάμψη, τη δημοσιότητα και τα πολλά υποσχόμενα χρήματα. Ενοχλεί βεβαίως η έπαρση που ακολουθεί την συνειδητοποίηση της ομορφιάς τους, η επιπολαιότητα με την οποία κρίνουν τις συνυποψήφιες τους και η πεισματική τους άρνηση να δουν τα πράγματα από όλες τους τις διαστάσεις. Κατά την άποψη μου είναι η κριτική επιτροπή που θα έπρεπε να βάλει τα όρια και να ανεβάσει τα standards. Η στείρα κριτική που προσβάλει τα κορίτσια δεν προκαλεί τίποτε άλλο παρά τα δάκρυα τους που στο κάτω κάτω είναι δικαιολογημένα δεδομένου ότι έχουν άγνοια της δουλειάς που καλούνται να κάνουν.
Ο Χριστόφορος Κοτέντος ο οποίος είναι εκπληκτικός σχεδιαστής με βαθειά γνώση πάνω στο αντικείμενο του θα μπορούσε πέρα από το να πετάει (καλώς έκανε βεβαίως!) τα κιτς ρούχα των κοριτσιών να τους αντιπροτείνει πράγματα. Χρειάζεται να δείξει στα κορίτσια την λογική πίσω από ένα στυλ. Το ίδιο θα μπορούσαν να κάνουν και τα υπόλοιπα μέλη της κριτικής επιτροπής: συμβουλές μετά την κριτική.
Θεωρώ ότι η παραγωγή ποντάρει με λάθος τρόπο στην τηλεθέαση. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που επιλέχθηκαν τα συγκεκριμένα κορίτσια. Με τον ψυχολογικό σχεδόν εκβιασμό "Ένα top model δεν μπορεί να δουλέψει αν δεν κάνει γυμνή φωτογράφιση", "...αν δεν κρατήσει έναν σκορπιό" πιθανότατα προετοιμάζουν τις νεαρές κοπέλες για περιοδικά κεκαλυμμένου αισθησιακού περιεχομένου κυρίως ανδρικού και εκτός μόδας κοινού. Κάνουν όμως το λάθος που κάνουν οι περισσότεροι σε αυτήν να υποτιμούν τον τηλεθεατή.
